French · Batı Felsefesi

Joie

laetitia (latin scolastique)

Spinoza için sevinç ne sabit bir ruh hali ne de bir “değer”dir. Ruhun daha az mükemmellikten daha çok mükemmelliğe geçişidir — başka bir deyişle, *eyleme gücü* eşiğinin aşılmasıdır. Sevinç sahip olunmaz, onun içinden geçilir.

La Joie est le passage de l'homme d'une moindre à une plus grande perfection. La Tristesse est le passage de l'homme d'une plus grande à une moindre perfection.
Baruch Spinoza, Éthique, Livre III, déf. des affections, 2 et 3. Garnier Frères, 1913 · trans. Charles Appuhn · source

İnşanın tamamını taşıyan sözcük passage’dır. Spinoza, tanımlarının ardından gelen açıklamada kendisi de durur: « Geçiş diyorum. Çünkü Sevinç, mükemmellik değildir. » Eğer mükemmel doğsaydık, hiçbir sevinç duymazdık — basitçe mükemmel olurduk, bilmeden.

Spinoza’da mutluluk (beatitudo) ile karıştırılmamalıdır; bu, bir duygu değil, üçüncü tür bilgi durumudur — bilgenin durağan halidir. Sevinç dinamiktir, mutluluk ise kazanılmıştır.

Aynı şekilde Budist mudita’dan (başkalarının mutluluğu karşısında duyulan sempatik sevinç) ve Yeni Ahit’teki Yunan chara’sından (Krallığın gelişine bağlı müjdevi sevinç) da ayrılır. Üç gelenek, aynı Fransızca sözcük altında örtüşen üç farklı işlem.

← sözlüğe dön