Yöntem

Neden özetler yerine birincil metinleri okumalıyız?

viasophia büyük metinleri ne yeniden ifade eder ne de özetler. Her makale, belirli bir pasaj üzerine kuruludur; bu pasaj, tanımlanmış bir baskıda okunur, isimlendirilmiş bir çevirmen tarafından çevrilir ve bir sayfaya ya da kanon referansına (Marcus Aurelius IV.3, Tao Te King b. 11, Saṃyutta Nikāya 22.59) yerleştirilir. Bir kelimesi kelimesine alıntı, on özetten daha fazlasını taşır.

Baskıları nasıl seçiyoruz?

Üç kriter, sırasıyla: kamu malı olan referans çeviriler (Lao-Tseu için Stanislas Julien, Marcus Aurelius için Barthélemy-Saint-Hilaire), Wikisource ve Remacle üzerinden erişilebilir; eski çevirinin anlamdan uzaklaştığı durumlarda çağdaş eleştirel baskılar (pali suttalar için SuttaCentral); iç doğrulama için yalnızca kısa alıntılar halinde, telif hakkı korunan ikincil baskılar.

Her alıntı nasıl doğrulanır?

Yayından önce, her alıntı yerel olarak indekslenmiş derlemde aranır. Eğer alıntı kelimesi kelimesine bulunamazsa, makale yayınlanmaz: tam doğrulama yapılana kadar bekletilir ya da terk edilir. Uydurulmuş ya da yaklaşık bir referans yaymaktansa bir günü atlamak daha iyidir.

Neden tembel senkretizmi reddediyoruz?

Bir makale iki geleneği —Marcus Aurelius ve Buda, Lao-Tseu ve Seneca— bir araya getirdiğinde, yakınlaşmadan önce ayrım yapılır. Sözcük dağarcıkları farklıdır, kozmolojik arka planlar farklıdır, manevi amaçlar farklıdır. Bu farklılıkları tanımak, gerçekten gerçekleştiğinde karşılaşmanın gerçek bir derinliğe sahip olmasını sağlar.

Neden transliterasyonlu kaynak terimleri (apatheia, wu-wei, śūnyatā) koruyoruz?

Modernite'nin 'bağlantısızlık', 'boşluk' ya da 'eylemsizlik' olarak çevirdiği şeyler, köken geleneklerine göre çok farklı işlemleri kapsar. Modern bir eşdeğer yerine kaynak terimi kullanmak, düşüncenin düzleştirilmesini önler. Sözlüğümüz çoğunu, her giriş için doğrulanmış bir birincil alıntıyla açıklar.