Puissance d'agir
conatus / potentia agendi (latin)
Conatus, her şeyin varoluşunu sürdürme çabasıdır. Spinoza’da bu çaba, şeyin *mevcut özünden* başka bir şey değildir: var olmak, kalıcı olmaya çabalamaktır. Bu çaba bilinçli olduğunda *arzu* adını alır; arttığında *neşe*; azaldığında ise *hüzün*. Tüm ahlak, bu *yay* üzerine kuruludur.
Chaque chose, autant qu'il est en elle, s'efforce de persévérer dans son être.
İşte çevirisi:
Önerme 6 conatus’u ortaya koyar; Önerme 7 ise onu radikalleştirir: «Her şeyin varlığını sürdürme çabası, o şeyin fiilî özünden başka bir şey değildir.» Başka bir deyişle, bir varlığın özü statik bir tanım değildir: O, bir gerilimdir, var olmaya devam etme itkisidir. Var olmak ve var olma çabası birdir.
İnsanda bu conatus, hem ruha hem bedene atfedildiğinde iştah adını alır; kendinin farkında olduğunda ise arzuya dönüşür. Ve bu çaba desteklenebileceği gibi engellenebileceğinden, değişimi duygulanımsaldır: Sevinç, eyleme gücünün artışı; keder ise onun azalışıdır.
Nietzsche’nin «iktidar iradesi»nden (büyüme ve hakimiyet arzusundan) ya da Bergson’un «yaşam atılımı»ndan (hayatın genel yaratıcı itkisi) ≠ ayrılır: Spinozacı conatus varlığını sürdürmekten öte bir şey hedeflemez — daha fazla var olmayı değil, varlığını yitirmemeyi amaçlar.