Devenir-animal
Hayvanlaşma, bir hayvanı taklit etmek ya da ona özdeşleşmek değildir: onunla *parçacıklar*, hızlar, *etkiler* açısından bir yakınlık bölgesine girmektir — gerçekten hayvan olmadan onun sahip olduklarına sahip olmak. Moleküler bir süreçtir, bir soy zinciri değil bir ittifaktır, bir benzerlik değil bir bulaşmadır — iki terimin birbirini dönüştürdüğü, ne birinin ne ötekinin eskisi gibi kalmadığı bir oluşum bloğudur.
Devenir, c'est, à partir des formes qu'on a, du sujet qu'on est, des organes qu'on possède ou des fonctions qu'on remplit, extraire des particules, entre lesquelles on instaure des rapports de mouvement et de repos, de vitesse et de lenteur, les plus proches de ce qu'on est en train de devenir, et par lesquels on devient.
Tabağın başlığı tarihlendirilmiş — 1730 — 18. yüzyıl büyücülüğünün hâlâ çağırdığı kurtadamlar göndermesiyle. Deleuze ve Guattari buradan yola çıkıyorlar, ama etnografya için değil, bir felsefe sorusu olarak: Hayvanla ne tür bir ilişki, ne metafor ne de taklit olabilir?
Klasik doğa tarihi hayvanları benzerlik üzerinden düşünüyordu — analoji serileri ya da yapıları. Evrimcilik yaşamı soy zinciriyle kavradı — soy ve akrabalık. Hayvanlaşma ise ne biri ne öteki. Hayvandan ayırt edici özelliklerini alıp insana aktarmıyor (metafor). Ortak bir ataya da geri dönmüyor (soybilim). İttifak ve bulaşım yoluyla ilerliyor: Heterojen bedenler arasında dolaşan parçacıkların, hızların, etkilerin komşuluğuna girmek ve geçerken onları dönüştürmek. Açılışta çözümledikleri Willard (1972) filmi, Willard’ı fareleriyle “birlikte” olmaktan çok fareleşirken gösterir: Kostümle değil, kemirgen olma arzusuyla da değil, aralarında bir şeyin geçmesiyle — ittifak ve bulaşımın, karakterin ödipal ve mesleki koordinatlarını bozan bir bloğunun.
Hayvanlaşmayı tanımlayan şey, bireyden çok sürüdür. Kurt olunmaz, bir kurtlaşmaya, hareketlerin ve yoğunlukların çokluğuna girilir. Yalnız kurt, zaten yeniden-yerleşimdir — evcil hayvan, arketip-hayvan, bireysel rüyanın hayvanı. Sürü ise molekülerdir: Her tür öznelleştirmeye, sabit bir ben atfetmeye direnir.
Metafordan ve totemizmden ayırmak gerek. Metafor iki terimi ayrı tutar (insan kurda benzer) ve hiçbir şeyi dönüştürmez. Totemizm, insan serileriyle hayvan serileri arasında yapısal bir karşılıklılık kurar — orantısal bir analoji, gerçek bir komşuluk değil. Hayvanlaşma benzemez, karşılık gelmez: aradan geçer, iki terimin birlikte yerinden edildiği bir blok yaratır. Ne insan hayvanı taklit eder, ne hayvan insanı simgeler — geçiş anında birinin ve ötekinin parçacıklarının ayırt edilemez hale geldiği bir yakınlık bölgesidir.