Corps sans organes
Organizma olmayan beden (CsO), ne yıkılmış bir bedendir ne de ideal bir beden: arzunun içkinlik düzlemi, organlar ve işlevler halinde herhangi bir örgütlenmeden önce özgürce dolaşan yoğunlukların yüzeyidir. Organizmaya —yani yaşamın kendine sınır ve kapanma olarak sunduğu şeye— karşıdır; onu yıkmak için değil, geçişlerini engelleyen örgütlenmeyi çözmek için. Bir pratiktir, kavram değil: ona ulaşılamaz, ona sürekli erişilir.
Le CsO, c'est le champ d'immanence du désir, le plan de consistance propre au désir (là où le désir se définit comme processus de production, sans référence à aucune instance extérieure, manque qui viendrait le creuser, plaisir qui viendrait le combler).
Bu ifade Antonin Artaud’dan gelir. Kasım 1947’deki radyo performansı Tanrı’nın Yargısıyla Hesaplaşmak İçin’te Artaud şöyle der: «Bir organdan daha işe yaramaz bir şey yoktur». Deleuze ve Guattari bu formülü klinik bir belirti olarak değil, bir program olarak sahiplenir — bedenin anatomik örgütlenmesini önceleyen ve aşan şeyi adlandırmak için bir yol.
Organizma beden değildir. Organizma, yaşamın kendine dayattığı sınırdır: organların hiyerarşisi, atanmış işlevler, her parçanın belirli bir kullanıma yanıt verdiği bir anlam düzlemi. Organlar-olmayan-beden (corps sans organes), bu düzlemin örttüğü şeydir — biçimsiz bir kaos değil, organizmanın kanalize etmek, süzmek, engellemekle görevli olduğu yoğunlukların, hızların, özgür geçişlerin aktığı bir düzlem. Yazarlar şöyle yazar: «Üzerinde uyuruz, uyanırız, savaşırız, döveriz ve dövülürüz» — CsO başka bir yerde değildir, varoluşun ham maddesidir, onu saran örgütlenmenin altındadır.
Platonun sorduğu soru — «Nasıl organlar-olmayan-bir-beden edinilir?» — bir doktrin sorusu değil, pratik ve ihtiyat sorusudur. Organları ortadan kaldırmayız; onların tabakalı örgütlenmesini çözerek örttükleri şeye ulaşırız: özgür yoğunluklara, atanmamış oluşlara. Uyarı nettir: çok hızlı davranırsanız, boş CsO (uyuşturucu, hipokondriyak, paranoid) yaşam yerine ölüme yer açar.
Organizmadan ve yıkılmış bedenden ayırt etmek gerekir. Düşman organizmadır, beden değil: organizma bedeni «yargılar», sabit işlevlere mahkûm eder. Yıkılmış beden ise başarısız bir CsO’dur, yoğunlukları serbest bırakmak yerine onları boşaltır. İkisi arasında dolu CsO: olumlu yoğunlukların aktığı bir beden, arzunun başlangıçtaki eksiklik ya da nihai tatmin olmadan üretildiği bir düzlem — süreç, hal değil.