Pu
樸 (pǔ)
Ham kütük, henüz yontulmamış ham tahtadır: ilk sadelik, bölünmeden önceki bütünlüğün imgesi. Ustalıkla bir alete dönüşmediği sürece, tahta tüm olanaklarını korur; biçildiği anda ise o nesne olur ve geri kalanı yitirir. *Pu*, bu bütün, uzmanlaşmamış hali adlandırır – bilgenin döndüğü o durumu. Julien bunu “*işlenmemiş tahta*”, “*sadelik*” ya da “*Tao’nun kusursuz saflığı*” olarak aktarır.
comme le bois non-travaillé.
İşte Türkçe çevirisi:
Sözcük çok somut bir şeyi betimliyor: henüz işlenmemiş bir odun parçası. 15. bölümde Julien, Tao’nun eski izleyicilerini bir dizi imgeyle anlatır — buzun eriyip kaybolması gibi silinirler, vadi gibi boş olurlar — ve merkezde şu gelir: «kaba saba, işlenmemiş odun gibi» (其若樸). Julien bu kabalığı şöyle yorumlar: «bütün olan… doğal halinde olan, sade, süssüz olan». Pu, kesilmeden önceki bütünlüktür.
Blok kesilmediği sürece herhangi bir nesneye dönüşebilir; tüm olasılıkları iç içe barındırır. Onu kesmek, tek bir alete sabitlemek ve diğerlerini yitirmektir. 28. bölüm, azizin *«kusursuz sadelik»*e döneceğini söyler: bir şey üretmek değil, üretimin ötesine, bütün oduna geri dönmektir. Bu, wu-wei’nin müdahale etmeyerek koruduğu, ziran’ın ise kendi haline bırakılmış şeylerin tarafında betimlediği haldir.
Pu bu yüzden bir beceri ya da kazanılmış bir nitelik değildir: arzuların, ayrımların ve hırsların onu parçalamasına izin vermemekle korunan şeydir. Bir varlığın kendi gücü olan de, o varlık pu’suna ne kadar yakın kalırsa o kadar iyi açığa çıkar — dışsal bir kullanıma uydurulmaktansa, işlenmemiş doğasına sadık kalır.
Bunu gönüllü yoksunluk ya da zahitlikle karıştırmamak gerek: pu bir eksiklik, çıkarma yoluyla elde edilen bir sadelik değildir. Tam tersidir — tek bir form seçilmeden önce tüm olası biçimlerini barındıran bloğun doluluğudur. Cahillik ya da saflık olarak da anlamamalı: çocuk da ham odun da hiçbir şeyden yoksun değildir, henüz bölünmemişlerdir. Pu bir bütünlüktür, asla bir eksiklik değil.