Ayırmayan Bir Çizgi

Bir haritaya çizgi çekin: gözünüz hemen dünyayı ikiye böler — bir iç, bir dış, bir başkasının bittiği yerde başlayan bir mülkiyet. Sınırın işi budur. Kolombiya’daki Santa Marta Sierra Nevada’sının etrafında, kággaba halkının — dışarıda kogi olarak bilinen — İspanyolca Línea Negra, « Kara Hat » dediği bir çizgi uzanır. Bakanlıkların kâğıtlarında tam bir sınır gibi görünür. Devlet karşısında Kággaba adına konuşan Gonawindúa Tayrona Örgütü, bunun bir sınır olmadığını söylüyor.

İspanyolca

En este sentido no debe entenderse la demarcación de la línea Negra como frontera sino que es un concepto universal y que se ha utilizado para señalar físicamente ni más allá, ni más acá, el territorio ancestral.

Türkçe

Bu anlamda, Línea Negra’nın sınırlandırılması bir sınır olarak anlaşılmamalıdır: evrensel bir kavramdır, ataların topraklarını fiziksel olarak — ne ötesinde, ne berisinde — işaretlemek için kullanılmıştır.

« Ne ötesinde, ne berisinde. » Bir sınır ise yalnızca bu aralıkla yaşar: varlığı, bir ötesi ve bir berisi olsun diyedir; bir kendi tarafı, bir başkalarının tarafı. Kara Hat bir mekânı ikiye bölmez; bir bütünü çevreler — ataların topraklarını tek parça halinde. Ve birleştirdiği şey, iki yarım arazi değil, bir dizi mekândır: Sierra’nın etrafına serpiştirilmiş kutsal alanlar, aynı belgede « Evren’in geri kalanıyla enerji bağlantı noktaları » olarak adlandırılan yerler. Ayrım noktaları değil, bağ noktaları.

Zaten çizgi, bu yerlerden önce gelmez: onlardan doğar. Örgütün yazdığına göre, « ataların toprağı, kutsal alanlar tarafından tanımlanan Línea Negra ile verilir. » Çizgi, bir dizi mekânın — aşağıda kıyı lagünleri, plajlar, nehir ağızları; yukarıda karla kaplı tepeler ve zirveler — gerdanlığına uyar. Bir tespih, bir çit değil.

İspanyolca

De la salud de cada uno de estos sitios, depende el equilibro del Universo. El flujo de conexiones entre ellos es lo que le da el sentido y funcionamiento al territorio ancestral.

Türkçe

Bu yerlerin her birinin sağlığı, Evren’in dengesine bağlıdır. Aralarındaki bağlantı akışı, ataların topraklarına anlamını ve işlevini kazandırır.

Bir sınırın asla yapmadığı budur. Sınır hareketsizdir: aşılmayan bir çizgi, iki yanında olup bitene aldırış etmez, yeter ki saygı gösterilsin. Bu çizgi ise bir akışla doludur; işlevi dışarıda tutmak değil, bir arada tutmaktır. Tek bir yer hastalanırsa — kutsal bir kıyı alanına liman kurulursa, bir tepeye maden açılırsa — eksik olan küçük bir parça değildir: bütünün dengesi bozulur, çünkü ağ bir düğümünü kaybetmiştir. Çizgi birleştirir; bir nokta kırılırsa, tüm örgü gevşer.

İki aynı adı taşıyan ama birbirine zıt işlev gören çizgiyi karıştırmamak gerek. Bizimki, sınır, sahip olmak için ayırır: bir içi kapatır, bir dışı dışlar, içinde herkes payına istediği gibi tasarruf eder. Kara Hat ise hiçbir sahiplenilecek şeyi bölmez; kimseye ait olmayan ve her birinin sağlığının bütünü ayakta tuttuğu mekanları birleştirir. Aceleyle bir « koruma alanı » sanılabilir — ama koruma alanı, yönetim tarafından dışarıdan çizilen, bir kullanımı düzenlemek için belirlenmiş bir konturdur; hâlâ dışarıdan bakan bir bakışın kararıdır. Burada çizgi, korunacak bir doğa-nesneyi çevrelemez: « Sé’dan », kökenden, içeriden çizilmiş bir ilişkinin biçimidir.

Biz bir çizgi çekeriz toprağın kime ait olduğunu söylemek için; Kággaba halkı ise onda neyin bağlı kalması gerektiğini söylemek için çizer. Aynı hareket — bir ülkenin etrafına çizgi çekmek — ve iki dünya: biri çizgiyle ayıran, diğeri çizgiyle tutan.