Raviver les braises du vivant
Baptiste Morizot için zarar görmüş yaşam, taş taş yeniden inşa edilmesi gereken alevler içindeki bir katedral değil, sönmekte olan bir ateştir ve yeniden yakılabilir. Kıvılcımları canlandırmak, yaşama kendi direncinin koşullarını geri vermektir; onu dışarıdan üretmeye ya da kurtarmaya kalkışmak değil. Bu hareket, önce bizim sönmüş duyarlılığımızı hedefler: ikiciliğin sömürme / kutsallaştırma anlayışının soğuttuğu dikkati ve duygusallığı yeniden alevlendirmek. Ne bir kaynağı sömürmek ne de doğayı fanus altına almak, bizi var eden bir gücü canlandırmaktır.
Le défendre, ce n’est pas le rebâtir comme une cathédrale en ruine, c’est l’aviver. Il peut toujours repartir si nous lui restituons les conditions pour qu’il exprime sa résilience et sa prodigalité natives. Le problème devient désormais : comment raviver les braises ?
Morizot imgeyi değiştirir ve onunla birlikte güç ilişkisini de. Yaşayan dünya alevler içindeki bir katedralse, oyun çoktan kaybedilmiştir: geriye sadece harabelere ağlamak kalır. Oysa canlı olan, donmuş ve kırılgan bir miras değil, «sürekli yenilenme ve yaratımın dinamik bir gücü»dür. Böyle bakınca, o alevler içindeki bir katedral değil, sönmekte olan bir ateştir — ve bir ateş, canlandırılabilir. Çaresizlik duygusu dağılır: «bu yol bize eyleme gücünü geri verir».
Her şeyi taşıyan sözcük canlandırmak. Yaşamı savunmak, onun yerine onu yeniden inşa etmek değil, doğurganlığının kendiliğinden yeniden harekete geçmesi için gereken koşulları ona geri vermektir. Ancak asıl hedef içimizdedir: canlandırmak, önce soğuyan duyarlılığımızı yanlış bir seçimle —doğayı ya stok olarak sömürmek ya da kırılgan bir tapınak gibi kutsallaştırmak— donduran o yanlışa karşı geçerlidir. Bu iki hareket de aynı tepeden bakan tavrı paylaşır: canlıyı bir dışarı olarak görmeyi. Morizot’un yazdığı gibi korumak, «bir başkalığı tepeden inme bir sorumlulukla üstlenmek» değil, «bizi var eden, bizim de bir yüzü olduğumuz» ateşin közlerini canlandırmaktır. Dikkat, o zaman ayarlanmış özenler talep eden insan-ötesi bir dünya’ya yeniden ayarlanır.
Közleri canlandırmak ≠ sömürmek: sömürü, sanki canlı olmadan da üretiliyormuş gibi bir stok alır. Ve canlandırmak ≠ kutsallaştırmak: koruma altına almak, edilgen bir başkalığı dondururken, canlandırmak bir güce kendi yeniden doğuşunun koşullarını iade eder.