Naturalisme
Philippe Descola'da natüralizm, dünyanın gerçeği değil, XVII. yüzyıldan beri bizim ontolojimiz haline gelen — varlıkları tanımlamanın dört yolundan biri. Onun formülü, animizmin tam tersini söyler: içselliklerde bir süreksizlik (yalnızca insanın ruhu, kültürü, sözü vardır) ve fiziksel varlıklarda bir süreklilik (aynı madde, aynı yaşam bizi tüm canlılara bağlar). Aynı etten yapıldığımızı biliriz hayvanla, ama ruhta ondan ayrılırız.
Car ce schème inverse la formule de l’animisme, d’une part en articulant une discontinuité des intériorités et une continuité des physicalités, d’autre part en renversant le sens de leur inclusion hiérarchique, les lois universelles de la matière et de la vie servant au naturalisme de paradigme pour conceptualiser la place et le rôle dévolus à la diversité des expressions culturelles de l’humanité.
Doğalcılık, farkına varmadan soluduğumuz hava gibidir: doğa ile kültür arasındaki, sanki kendiliğinden anlaşılır olan, ama Descola’nın dört olası ontolojiden biri olarak deprovincialise ettiği bu paylaşım. Onun özgünlüğü, kesin bir işlemde yatar. Modern bilim insanı, canlılar dünyasıyla süreklilik içinde görür — aynı madde, aynı evrim, aynı kimya — sonra ona bir istisna tanır: ruh, kültür, dil; bunları farklılığının ölçütü kılar. Bedenle süreklilik, içsellikle süreksizlik.
Bu, animizm’in tam tersi bir durumdur; orada benzer içsellikler farklı fiziksel varlıklara yerleşir. Amazon avcısı tapire, kendi ruhuna benzer bir ruhu farklı bir bedende varsayarken, doğacı ona aynı organik dokuyu tanır ama ona benzer bir bilinç atfetmez. İki şema, doğruluk dereceleriyle değil, farklı biçimlerde dağıtılmış ihtimamlar ile ayrılır; varlıkların sürekliliğini zıt kesitlerle bölen iki gramer gibidir. Doğalcılık ormanı — Yanomami’nin urihi’sini — nesneler tarafına yerleştirir; animizm ise özneler tarafına.
Doğalcılık ≠ animizm: İlki bizi bedenle birleştirip ruhla ayırır, ikincisi ise ruhları birleştirip bedenleri ayırır. Ve doğalcılık ≠ doğa hakkında bir “hakikat”: Dört ontolojiden biri, bakışımızı yapılandıran matris, gerçekliğin kendisi değil. Onun doğa olarak koyduğu şey, dünyayı bölmenin bir yolu, dünya değil.