Dünyanın Sonunu Ertelemek

Dünyanın sonunu ertelemek: bu formül her yerde dolaşıyor, bir program gibi. Yavaşlatmak, zaman kazanmak, çöküşü geciktirmek. Ailton Krenak bu sözü herkesten iyi bilir — Ideias para adiar o fim do mundo (Dünyanın Sonunu Ertelemek İçin Fikirler), kitaplarından birinin başlığıdır. Ama A vida não é útil (Hayat Yararlı Değildir) başlığı altında topladığı sözlerinde, bu sözü yeniden ele aldığında, onun apaçıklığını bozar. Çünkü korkulan son, gelecek bir olay gibi görünse de, o çoktan gelmiştir.

Tüketimimizi dizginleyerek felaketi uzak tutabileceğimize inanmak kolaydır. Krenak bu öneriyi kelimesi kelimesine alır, sonra bir adım öteye taşır.

Portekizce (Brezilya)

A proposta de desacelerar nosso uso de recursos naturais pode sugerir a ideia de adiar o fim deste mundo, mas, em alguns lugares, esse fim já aconteceu — ontem, hoje cedo, vai acontecer depois de amanhã.

Türkçe

Doğal kaynakların kullanımını yavaşlatma önerisi, bu dünyanın sonunu erteleme fikrini akla getirebilir; ama bazı yerlerde bu son çoktan yaşandı — dün, sabahın erken saatlerinde, öbür gün olacak.

Her şey işaret zamirinde yatar: adiar o fim deste mundo — bu dünyanın sonunu ertelemek. Sadece dünya değil, bir dünya: tek bir yaşam biçiminin gezegene yaydığı dünya. Amerika halkları için bu dünya, bir son getirerek ilk kez gelmişti — fetih, öldürülen nehirler, bir kenara atılan halklar. Onlar için kıyamet bir ufuk değil, bir anıdır. Krenak dünyanın sonundan söz ettiğinde, kendisi bile bunu reddeder: ben eski haberler veriyorum. Tonu kehanet değil, bir yıkımdan sağ çıkmış ve başkalarının kendi yıkımlarından korktuğunu gören birinin tespitidir.

Peki o, sona karşı neyi öne sürüyor? Onu yavaşlatacak bir teknik değil. Krenak halkında, dünyanın dağılmasını engelleyen belirli bir şey vardır — ve bu, bir Avrupalının rüya sözcüğü altında topladığı şey değildir.

Portekizce (Brezilya)

Sonhar é uma prática que pode ser entendida como regime cultural em que, de manhã cedo, as pessoas contam o sonho que tiveram.

Türkçe

Rüya, bir kültürel düzen olarak anlaşılabilecek bir uygulamadır: sabahın erken saatlerinde insanlar gördükleri rüyayı anlatır.

Burada rüya, uyuyanın özel fantezisi değildir. Krenak, rüyadan bir insanları günlük yaşamla ilişki kurmaya hazırlayan kurum olarak söz eder: şafak vakti, insanlar gördükleri rüyayı anlatırlar, kamusal alanda değil, birlikte yaşadıkları kişilere; ve bu anlatıya göre günün nasıl geçeceği belirlenir — yola çıkılacak mı, kalınacak mı, balık tutulacak mı, yoksa geri mi çekilecek. Rüya, duyguların dolaştığı bir yerdir, der: gece dünyasından şafağa uzanan bağları taşır ve onları etkin kılar. Bu kullanımda rüya, gerçeklikten kaçmak değil, onu yönlendirmektir. Ve bir sonu erteleme gücü de buradan gelir — kaynaklar üzerinden yapılan bir hesaptan değil, yaşanabilir başka bir dünya hayal etme yetisinden. Başka bedenler, başka duygular üretmemiz, bu dünyaya kabul edilmek ve onu mesken tutabilmek için başka rüyalar görmemiz gerekecek, diye yazar.

Burada duygusallaşmaya yer yok. Krenak için dünyanın sonunu ertelemek, mevcut durumu uzatmak anlamına gelmez. Şu an yürüyen dünya, onu kurtarmak için hiçbir çaba harcamaz.

Portekizce (Brezilya)

Nesse mundo pronto e triste eu não tenho nenhum interesse, por mim ele já podia ter acabado há muito tempo, não faço questão de adiar seu fim.

Türkçe

Bu dünya, tamamlanmış ve hüzünlü, beni hiç ilgilendirmiyor; bence çoktan bitmiş olabilirdi, sonunu ertelemeyi de istemiyorum.

Yıkılmasını istemediği dünya, eşyalar üreten makinenin, adaletsizliği yeniden üreten okulların, dünyada savaşmak için yetkilendirilmiş öznenin dünyasıdır. Sonu ertelemek, korumak değildir: adil bir dünyanın rüya edilebileceği aralığı açık tutmaktır. Hızlandırmayı reddettiği şey, adaletsiz dünyanın sonu değil, adil bir dünyayı rüya etme imkânının sonudur.

Ayırmadan önce yakınlaştırmamak gerek. Dilimiz, onun söylediğini karşılayacak bir sözcük üretmiş: çöküş bilimi, sanayi uygarlığının mümkün çöküşünü yüzleşmek ve onunla ne yapılacağına sakin sakin karar vermek için inceleyen alan. Krenak aynı sözcükleri —ertelemek, yavaşlatmak— alır ve boşaltır. Onun için son, önümüzde değil, arkamızdadır ve sürmektedir; dünyayı tutan şey, aynı dünyaya uygulanan bir frenleme değil, rüya aracılığıyla başka bir dünyaya geçiştir. Çöküş bilimi bir dünyanın düşüşünü ölçer ve ona zaman kazandırmak ister; çoktan bir düşüşü yaşamış olan Krenak ise hangi dünyayı rüya etmeye hâlâ muktedir olduğumuzu sorar. Biri sonu gelecek bir nesne haline getirir; diğeri onu bir deneyim olarak yaşamış ve yeniden başlayana dönmüştür. Ortak ince zeminleri —kaderinin üzerinde yükselen insanı reddetmek— birinin bir süre hesaplaması, diğerinin ise dünyayı değiştirmesi arasındaki farkı gizlememelidir.

Ve onun hareketi, zaten bilinen hareketi de değildir: fruição, hayatı yararlı kılmak yerine onun tadını çıkarmak, bir yaşam içinde kalır; dünyanın sonunu ertelemek ise dünyaların ve onların sonlarının ölçeğinde durur. Tadını çıkarmak için, bir dünyanın ayakta kalması gerekir — ve Krenak’a göre, onu ayakta tutan rüyadır.

Geriye, dilimize bıraktığı ve başkaları adına yanıtlamadan kendimize sorabileceğimiz soru kalıyor: ne kadar zamanımız kaldığı değil, hangi dünyayı rüya etmeye hâlâ muktedir olduğumuz.