Japanese · Budizm

Kenshō

見性 (kenshō)

Zen'de *kenshō*, ilk atılımdır: kişinin kendi doğasını «görme» anı ve *Soi*'nin gerçek özünü kavradığı andır. Sözlük anlamıyla «doğayı (性) görmek (見)», uyanışın ilk bakışıdır — tamamlanması değil. Tam *satori*'ye giden yolu açar, ama henüz onu içermez.

The moment of such realization is kensho, i.e., enlightenment, the apprehension of the true substance of our Self-nature.
Yasutani Hakuun (éd. Philip Kapleau), The Three Pillars of Zen, Part One, « Yasutani-rōshi's Introductory Lectures », 1. Theory and Practice of Zazen. Anchor Books / Random House, éd. révisée 1989

Yasutani-rōshi, bu kavrayış anını abartmadan adlandırır: «Böyle bir gerçekleşme ânı kenshō’dur, yani aydınlanma, Öz-doğamızın gerçek özünün kavranışı.» Kenshō — 見性, «doğayı görmek» — yükselen bir duygu ya da yakalanan bir fikir değildir: Zaten orada olanın, Ben’in gerçek özünün kavranışıdır.

Sözcük, hareketini anlatır: ken, görmek; shō, öz-doğa. Hiçbir şey üretmeyiz, görmemeyi bırakırız. İşte bu yüzden Yasutani başka bir yerde buna kenshō-godo der, «öz doğasını görmek ve Yolu günlük yaşamda gerçekleştirmek» — görüş ve onun bedenleşmesi birbirine bağlıdır.

Ancak kenshō yalnızca bir açılımdır. Üstat uyarır: «Sadece kenshō’yu yaşamış olanlar, sınırsız özgürlük ve derin gönül huzuru halini bilmezler… ta ki tam aydınlanmaya erişilene dek.» Bu bakış gerçek, ama eksiktir; derinleşmeyi gerektirir.

Kenshō ≠ satori’nın tamlığı: İlki bir gediktir, ikincisi ise sınırsız özgürlüğe varan olgunlaşması. Kenshō ≠ duygusal coşku ya da kavramsal anlayış: «Görüş» sezgisel ve doğrudandır, ne güçlü bir duygu ne de Ben’in doğası üzerine bir bilgidir. Bu, zihin-olmayan’ın uzantısıdır — zihin kendini aramayı bıraktığında görür.

← sözlüğe dön