Swaraj
स्वराज (svarāj)
Kendini yönetmek. Kelime, *sva-* ("kendi") ile *rāj* ("hükmetmek")i birleştirir: Bir toprağa hükmetmeyi talep etmeden önce kendine hükmetmek. Gandi'de bu, öncelikle işgalcinin gitmesi ya da bir devletin Hintlilere geri verilmesi değil, herkesin kendi hesabına fethetmesi gereken bir <em>içsel hakimiyet</em>tir. Bir halk arzularının kölesi kaldığı sürece, efendisini değiştirmek onu özgür kılmaz.
Real home-rule is self-rule or self-control.
« Gerçek öz-yönetim, kendi kendini yönetmek ya da kendi kendini denetlemektir. » — Evdeki gerçek yönetim, kendini yönetmek, kendine hakim olmaktır. Gandhi, Hind Swaraj’ı, diyalog boyunca asla vazgeçmediği şeyi tek bir cümleye indirgeyerek kapatır: swaraj, ulusal egemenlik sloganı gibi telaffuz edilmez, bir nefs çalışmasıdır. Sanskritçe sözcük bunu zaten söylüyordu — sva-rāj, kendine hükmetmek.
Gandhi’nin « Swaraj Nedir? » bölümünde çözdüğü tuzak, sözcüğü bir devletin bağımsızlığı olarak almaktır: İngiliz’i kovup, aynı yöntemlerle Hintli bir hükümet kurmak. Bunu « İngiliz ruhu, İngiliz’siz » diye adlandırır. Hedeflediği swaraj, efendinin milliyetini değiştirmez, efendiye ihtiyaç duymayı ortadan kaldırır. En net formülü şudur: « Kendimizi yönetmeyi öğrendiğimizde swaraj’dır » — swaraj, kendimizi yönetmeyi öğrendiğimizde gerçekleşir; buna, ekler, kimse bizi muaf tutamaz: « Böyle bir swaraj, herkesin kendi deneyimlemesi gereken bir şeydir. »
Kavram, bu nedenle bir kaymada yatar: Siyasi özgürlük, iç özgürlüğü öncelemez, onu izler. Tutkularına köle olmuş insanlardan oluşan bir ulus, bayrağı ne olursa olsun özgür olamaz — « Boğulan biri, bir başkasını kurtaramaz. » Nefse hakimiyet, kolektif özgürleşmenin süsü değil, koşuludur. İşte bu yüzden Gandi’nin swaraj’ı ahimsa ve Yunan autarkeia’sıyla yan yanadır: Köleleştiren şeylere bağımlı olmayı bırakan, özgür kılan bir yeterliliktir.
Swaraj ≠ bir devletin bağımsızlığı: İşgalciyi kovabilir, ama kendi kölen olarak kalabilirsin. Swaraj ≠ sınırsız özgürlük: Her şeyi yapma hakkı değil, kendine hükmetme yetisidir. Gandhi, egemenliği, siyasetin genellikle dışarıda aradığı yerde — yani kendinde — konumlandırır.