syzygie
İki ilke ya da gerçeklik arasındaki *yakın ve çözülmez birliktelik*, basit yan yana gelişlerinden üstün bir bütünlük olarak tasarlanır. *Syzygie*, belirsiz bir kaynaşmadan çok, bağlı terimlerin tekilliğini koruduğu, aynı zamanda organik bir bütün oluşturduğu dinamik bir uyumdur. Sıradan dilin bu paradoksal ilişkiyi adlandırmakta yetersiz kaldığı yerde, bir *sınır-kavram* olarak işler.
From the Greek συζυγια —close union. I am compelled to introduce this neologism since I cannot discover in the existent terminology any other and better one.
Syzygie, kavramsal bir boşluğu doldurmak üzere dövülmüş bir zorunluluk terimi olarak karşımıza çıkar. Var olan kategoriler — çağrışım, sentez, hatta aşk — ilişkiyi ya dışsal bir bağa ya da karşılıklı bir eriyişe indirgerken, o üçüncü bir yol önerir: içsel bir birliğin yolu. Bu birlikte öğeler ne kimliklerini yitirir ne de verimli gerilimlerini. Alıntı da bunu kanıtlar: Sözcük, bu “sıkı birliği” ihanet etmeden kavrayabilecek başka bir terim olmadığı için kendini dayatır. Burada söz konusu olan basit bir yakınlık değil, her bir terimin diğerinin imkân koşulu haline geldiği, yine de onda erimediği bir birlikte-aidiyet durumudur.
Bu kavram, düşünceyi işleten bir operatör gibi çalışır; ikiliği yadsımadan birliği düşünmeyi sağlar. Ayrılık ile karışıklık arasındaki seçeneği reddeder ve bir ilişkinin hakikatinin, syzygial karakterinde —yani kimlik ile başkalık arasındaki bu sürdürülen gerilimde— yattığını öne sürer. Syzygie durağan bir durum değil, terimlerin karşılıklı olarak birbirini ayarladığı bir süreçtir; tıpkı bir kontrapuntodaki iki ses gibi. Böylece hem soyut bir birliğin tuzağından kaçınır, hem de kopuk gerçekliklerin parçalanmışlığından uzak durur.
Solovyov’un onu devreye soktuğu bağlamda syzygie, aşkı metafizik bir ilke olarak adlandırmaya yarar: Geçici bir duygu ya da rastlantısal bir bağ değil, yok etmeden birleştiren, bağlarken yabancılaştırmayan bir güçtür. Böylece ilişkiselliğin bir mantığına ad olur; birlik ne tabiiyet ne de karışımdır, karşıtlıkları yadsımadan aşan bir birlikte-varoluş biçimidir. Terim, nadirliğiyle bile, alışıldık ikiliklerin kaçırdığı şeyi düşünmenin aciliyetini vurgular.